Terkedişim – Umut Sandalı
26 Aralık 2009 Yazan: Cevher 
Ölümüne bir yalnızlıktı yaşadığım.
Kanayan yaralarımdan boşaltmaya çalıştıkça içimdeki acıyı,
Bir darbe daha alıyordum terkettiklerimden.
Canım yanıyordu yeryüzündeki beyaza inat.
Kaçtığımı düşünürken yalnızlığıma hükmedeceğini sandığım hüznünden,
İşte bir kez daha yanılmıştım.
Hapsolmuş bir yaşamın bakışlarıma yerleşen isyanı,
Senden uzaklaşmaya çalıştıkça daha da büyüyordu.
Hüznü yalnızlığından kederli bir adama tutulmuştu,
İçimde hiç oynayamadığı oyuncakların hasretiyle yanan çocuk.
Artık izlemeye doyamadığım yağmur damlaları bile ürkütüyor,
Sensiz geçirdiğim karanlık gecelerin küf kokulu pencere kenarlarında.
Bir daha hiçbir zaman benim sokağımdan geçmeyecektin, biliyordum.
Yine de, böyle bile bile sana adıyordum zamanın neşter tadındaki yakıcılığını. Kavuşamayacak oluşumuzun tahammülsüzlüğünde,
Yokluğunun cinnet nöbetlerinde biriktiriyordum gözyaşlarımdaki tuzlu aşkı.
Dönmeyecektin!!
Nerden bilebilirdim ki, seni terkedişimin bedelini birgün,
“Bana geri dön” diyen haykırışlarımın, genzimi yakan kekremsiliğinde ödeyeceğimi…
Başucumda bir yatak ve bıraktığın çukurdan kalma bir büyük boşluk!
Yani uyumaya çalıştığım her sensiz gecede,
Gözbebeklerimin içinde büyüdükçe büyüyen bir uçurum.
Dokundukça ellerimin altında kayıp giden bir geçmiş.
Bedenimde yıkılmış bir şehir terkedilmişliği,
Üşüyorum şimdi kalıntılarımın arasında, ve sen inadıma yoksun…
Ben yalnızlığı biriktiriyordum; sense hüznü.
İkimiz de hangi aşktan veya aşklardan kaldığını bilmediğimiz mirasın acılarında çırpınıyorduk.
Üzerimize yapışan duyguların çıkmazında,
Durmadan gelgitler yaşıyor ve her ikimiz de bizi kemiren duygularımızdan vazgeçmiyorduk.
Hiç kimse istemezken; biz anlamsızca sahipleniyorduk.
“Bu yalnızlık boğar ikimizi ” demiştim; sen duymadın.
“Bu hüzün yakar ikimizi” dedin; ben duymadım.
Şimdi, bir zamanlar kulağımızı tıkadığımız cümlelerin pişmanlığında,
Seni terkedişimin birinci yılı.
Terkedişim – Umut Sandalı | Alternatif
Popularity: 1% [?]
