Utanıyorum – Ali GÜNER
09 Aralık 2009 Yazan: Cevher 
Filistinli Çocuklardan Utanıyorum
Utanıyorum…
Çok ama çok utanıyorum…
Kendimden utanıyorum…
Varlığımdan utanıyorum…
Kalıbımdan utanıyorum…
Cüssemin iriliğinden utanıyorum…
Ve çocuklarımdan utanıyorum…
Eşimden, dostumdan, konu komşudan utanıyorum…
Sadece utanmakla kalmıyor, eziliyorum da…
Haberleri izledikçe, ekranlara fışkıran kanları gördükçe büzülüyorum köşeme;
Küçülüyorum, ufalıyorum, inceliyorum…
Lanetlenmiş kavmin elleri silahlı canilerini gördükçe gözlerimi çocuklarımdan kaçırıyorum.
Bakışlarımı gizleyecek yer arıyorum.
Nasıl kaçırmayayım; ben ki o çocukların gözünde yenilmez, bileği bükülmez biriyim.
Haksızlıklara karşı sessiz durmaz,
Duramaz müdahale ederim, çözerim sorunların tümünü.
Düşünce biri seyretmem, tutar elinden kaldırırım.
Ağlayanı görsem oturur birlikte ağlarım; paylaşırım tüm dertlerini…
Yüklenirim omuzlarıma taşırım, çekerim; seyretmek yoktur duruşumda.
En azından çocuklarımın gözünde böyleyimdir.
Tüm babaların çocuklarının gözünde olduğu gibi; kahramanım yani.
Çocuklarımın yenilmezi, bileği bükülmezi…
İşte çaresizce izliyorum
“bir yardım eden yok mu?” diyen kadınların, çocukların, yaşlıların, yaralıların görüntülerini.
Çaresizce, ellerim yanıma düşerken kaçırıyorum gözlerimi çocuklarımın gözlerinden.
Bakışlarımı kaçırmam gözyaşlarımı gizlemek için değil, kesinlikle değil.
Utanıyorum çocuklarımdan.
Çaresizlik yakışmıyor be!.. hiç ama hiç yakışmıyor.
Sadece bu mu?
Yakışmayan bir şey daha var, çok şey var hem de epey çok…
Akşamları yiyeceğim yemekleri düşünerek evin yolunu tutmaktan utanıyorum.
Elim kolum yiyeceklerle, çeşitli meyvelerle dolu dolu eve gelmekten utanıyorum.
Tatlı gülücüklerle karşılanmaktan ve uğurlanmaktan utanıyorum.
Soframda çeşit çeşit yemekler görmekten ve göbeğimden çok ama çoook utanıyorum.
Utanıyorum…
Kardeşliğin kıymetini bilmemekten, arkadaşlığın, dostluğun nimetlerini unutmaktan çok utanıyorum.
Kendisi ölüm döşeğindeki Filistinli çocuğun ölen arkadaşına yaktığı ağıtı işittikten sonra çok utanıyorum.
Filistin‘li çocuklardan çok utanıyorum.
Onlar şehadetleriyle beni utandırıyorlar,
Sözleriyle, hareketleriyle beni utandırıyorlar; beni yerin dibine batırıyorlar.
Ölen arkadaşı için “keşke senin yerine ben ölseydim” derken,
Sudan sebeplerle aylarca hatta yıllarca kardeşlerimizle dargın kalmanın verdiği ızdırap taş gibi oturuyor içime.
Hep karşı tarafın bize bir adım atmasını bekleyerek geçirdiğimiz günlere daha ne zaman pişman olacağız.
Aklımız daha ne zaman başımıza gelecek?
Kardeşlik bilinci daha ne zaman içimizde yayılacak?
Biz ne zaman kardeş gibi kardeş olacağız?
İlle de bizden de birilerinin canice öldürülmesi mi lazım aklımızı başımıza almamız,
Saçlarımızı önümüze döküp ayıklamamız için?
Biz sevmeyi ne zaman ve kimden öğreneceğiz?
Ben kendi hesabıma çok utanıyorum…
Ve ben kendi hesabıma Filistinli çocuklardan, analardan, babalardan çok şey öğrendim.
Yaşamayı öğrendim…
Kardeşliği öğrendim…
Başkaları için ölmeyi, öldürülmeyi, son nefeste hakkı haykırmayı öğrendim.
Dua etmeyi öğrendim sonra,
Rahman’a sığınmayı, secdeye kapanıp uzun uzun istemeyi öğrendim.
Başkaları için gece yarısı kalkıp dua etmeyi hatırladım yıllar sonra.
Ben kendi payıma çok şey öğrendim.
Ve öğrendikçe çok ama çooook utandım.
Peki ya siz?
Ali GÜNER
Mehmet ERCAN – Utanıyorum – Ali GÜNER | Alternatif
Popularity: 1% [?]
