Yoktun ve Yokum - Hayriye KURT Şiiri

Yoktun ve Yokum – Hayriye KURT

13 Mayıs 2010 Yazan: Cevher

Yoktun ve Yokum

Ayaküstü geçiştirilen bir bayram sevinci içimdeki .
Ceplerimde bir sürü şeker saklıyorum.
Artık şekerleri saklayacak bir yan arıyorum.
Sığmıyor çocukluğum yanlarıma,
Yansızlaşıyorum.
Adım adım gidiyorum, uzaklaşıyorum.
Kentimden, kendimden…
Sonra bir duvara tosluyorum,
Sonra bir kente, sonra kendime…
Bir kelebek ömrü kadar gidişim.
Sanma gidişim susuşunu kıskandırır.
Benim kaldığım kadar yanar ellerin,
Yüreğin kaldığım kadar acır.
Gidişim acını hafifletir, sen sanmalardayken.
Ben acın hafiflemedeyken, yabanlardayım şimdi.
Yüreğimin yangınını, ellerinin yangınına seçiyorum.
Ben yanmalardayken sen sanmalardasın şimdi.
Sanma be yüreğime filizlediğim.
Sanma gittiğim kadar uzaklaşıyorum.
Aslında ben en uzaklara gittiğimde,
En çok sende kalıyorum.
Aslında en çok sustuğumu sandığında
Haykırıyorum, kanıyorum.
Şiirden dönenin kalemi kırılsın demiştim.
Kaç kere kırdığım kalemlerle yazdım.
İçim vazgeçmeler cehennemine dönerken,
Girdaplara kaptırıyorum kararlarımı.
İçime açtığın ve sonra pişmanlıklarla doldurduğun kuyulara mı atacaksın beni?
Yanlış limanlara atmışsın demirlerini,
Yanlış gemiler taşımış ihanetlerini,
Yanlış gökyüzüne salmışsın kuşlarını.
Şimdi martılarımın katili kim olacak da ben aklanacağım.
Ellerimin kirini hangi çamur üstlenecek?
Bırak üste çıksın cinayetlerin,
Çığlıklarım kaçışlarıma karışsın.
Yitirilsin alfabemin sen harfi.
Dilim dilim kesilsin de dilim,
Susmanın adı korkaklık olsun.
Bilmesin kimse bir akşamüstü susturulduğumu.
Ayaklarımdaki prangaları kimse görmesin de,
Gidemeyişimi acizliğime versinler.
Yoktun, ben en çok sendeyken.
Alnıma yazılan yazgının fatihi mi oldun da,
İsyan bayraklarını çektin.
Sen yoktun, bütün sancılar şahit kesildiler bana.
En sancıyan yanlar anladı halimi ve halsizliğimi.
Sen yoktun, göç ettirildi içimin kırlangıcı.
Karanfili solduruldu gönlümün.
Dumanı tüttürüldü çakır keyif duruşunun.
Ve sen yoktun,
Malumun olsun artık ben de yokum…